Het is niet meer

Vandaag begonnen we met een klim van 10 kilometer. Het grote voordeel was dat we in ieder geval niet in de bloedhitte moesten klimmen want later op de dag zou het 35 graden worden. de klim ging makkelijk hoewel het jammer was om Cazorla te verlaten het mooiste dorp van Spanje zoals bleek uit de jaarlijkse verkiezing. ook het hotel was goed bevallen en ik ga thuis bepleiten dat versieren met fietsen een erg mooi effect kan hebben.

De klim eindigde op de Puerto de las Palomas en het contrast in landschap kon niet groter zijn.

De afgelopen dagen hebben we alleen maar olijfbomen in rechte lijnen gezien in een volkomen droog landschap en aan de andere kant kwamen we in de Siërra de Segura een prachtig beschermd natuurpark waar dan wel weer een stuwmeer is aangelegd.

Gelijk vlogen er gieren over, waarschijnlijk lammergieren en er waren geen olijfbomen meer te zien.

Gelukkig valt er voor mij als klimaatpsychopaat nog wel wat te zieken want van het stuwmeer is bijna niets meer over, het meer is niet meer, waar het meer was was geen meer meer.

Bloomon had gelukkig wel nieuwe bloemen langs de weg gezet, heel veel bloeiende rotsrozen en af en toe een bloeiende meidoorn en prachtige cipressen.

het was mooi fietsen en de oorsprong van de Guadalquiver gaf gelukkig nog steeds water.

We zijn nu de enige gasten in een hotel in Orcera, mijn fietsshirtjes zijn uitgespoeld en hangen te drogen.

We hebben in 5 dagen 508 kilometer gereden en bijna 6000 hoogtemeters overwonnen. Lekker bezig.

ondanks die inspanning en het effect dat het ongetwijfeld heeft op ons uiterlijk, werden we door Spaanse fietsers ingeschat op vijftigers en ging het klimmen ineens vanzelf