Morsige maestro

De vorige blog eindigde met de constatering dat we weliswaar een slaapplek hadden maar het zag er allemaal niet al te super uit.

Schijn bedroog ons maar weer eens. De morsige eigenaar bleek een fantastische kok die de beste maaltijd van Spanje aan ons voorzette.

We waren vroeg wakker dus vertrokken ook op tijd.

Dat was ook wel nodig om de 1650 hoogtemeters op tijd onder de wielen te krijgen. Gelukkig werd tijdens de rit de heilige fietsgeest over ons uitgestrooid dus het ging prima.

Dreigende wolken maar weer valt er Nada in de Rio

Oké een gigantisch keteldal maar het grootste ligt toch in de Voerstreek

Op en af en altijd mooi maar altijd mooi verveelt op een gegeven moment ook

Dussss

Het parcours was een waar motorparadijs, het barste ervan. De bosjes bloemen in de vangrail getuigden van het feit dat er vele waren die de kunst van het doeltreffend sturen niet meester waren.

Bij ´één gedenkteken was ook de helm van het slachtoffer aan de vangrail bevestigd. Gelukkig was het bijbehorende hoofd wel mee naar huis genomen. Ook voor ons waren de afdalingen prachtig en het parcours ook al werd het wel een beetje eentonig.

We zijn nu in Montblanc een prachtig stadje, helemaal ommuurd waar het verhaal gaat dat Sint Joris hier de draak heeft verslagen, ze verzinnen wat in de katholieke kerk.

Montblanc

Ook dit was een camperwaardige omgeving. De regen die dreigde is niet gevallen, gelukkig voor ons, helaas voor Catalonië.

Morgen weer lang en hoog.