Stenen eten

Vandaag zijn we naar de provincie “Maestrazgo”gereden. Ik had er nog nooit van gehoord en ik durf te wedden, jullie ook niet.

Van boven de leegte bezien

Rotsformaties blijven komen

Om er te komen moesten er wel 1700 hm afgelegd worden in 74 kilometer. Het ging ons goed af en dat was mede door de temperatuur van 22  graden en de wind die meestal in ons voordeel was.

Het is hier droog, kaal, rotsachtig en leeg. Prachtig dus maar ik ben wel blij dat de temperatuur geen zomerse waarden had.

Het begrip RIO Nada, kreeg vandaag weer nieuwe invulling

Hier het enige wat nog uit de enorme hoeveelheid “stromen” is overgebleven

In de oorspronkelijke bedding hebben ze van arremoei maar gras geplant

Wel een mooi bruggetje

Het ging dus goed, ondanks dat we weer veel te veel eten en drinken over de bergen sjouwen maar je weet gewoon niet hoelang het duurt voor je iets tegen gaat komen.

Het hotel is weer prima en helemaal op toeristen ingericht die vloeiend Spaans spreken, zoals overigens bijna alle hotels in deze regio’s.

Bram had weer volkomen kleurloze handen van de kou voordat hij bedacht dat hij ook equipement bij zich heeft voor temperaturen tot 15 graden onder nul. Met zijn handschoenen aan is hij nog niet gefotografeerd  of gevraagd voor selfies maar dat gaat ongetwijfeld komen.

Ondanks de ruige omgeving heeft Bloomon weer gezorgd voor een keur aan planten langs de weg en de geuren die je af en toe doorkrijgt zijn heerlijk.

Gekartelde wolfsmelk

Zuurbes

Vlaskruid

Vlaskruid

Klein kroonkruid

We zitten inmiddels in een strak ritme van Desayuno(ontbijt), inpakken, winkel om water en eten te scoren, fietsen, halverwege koffie en door.

Een totaal nutteloos bestaan maar voor 6 weken heerlijk om te doen.

Nu gaat hier de zon ook onder en dit is het uitzicht voor de nacht.